“من حقیقتاً نگران هستم. من نگران اسلام هستم. ما اسلام را از چنگ محمد رضا در آوردیم. و من خوف این را دارم که اسلام به چنگ ما مبتلا شده باشد، به طورى که ما هم مثل او یا بدتر از او بر سر اسلام بیاوریم. این نگرانى هست و زیاد است. آدم هاى جاهلى هستند که به خیال خودشان خدمت مىکنند براى اسلام، خدمت مىکنند، لکن سر خود کارهایى مىکنند که ضرر به حیثیت اسلام می خورد. ”
فرازی از سخنرانی امام در تاریخ ۲۶ آذر ۵۸
محمد بن أبی القاسم الطبری فی ( بشارة المصطفى ) عن إبراهیم بن الحسین بن إبراهیم البصری ، عن محمد بن الحسین بن عتبة ، عن محمد بن الحسین بن أحمد الفقیه ، عن حمویه بن علی بن حمویه ، عن محمد بن عبدالله بن المطلب الشیبانی ، عن محمد بن علی بن مهدی الکندی ، عن محمد بن علی بن عمر بن طریف الحجری ، عن أبیه عن جمیل بن صالح ، عن أبی خالد الکابلی ، عن الاصبغ بن نباتة ،
عن أمیر المؤمنین ( علیه السلام ) ـ فی حدیث ـ أنه سئل عن اختلاف الشیعة ، فقال :
إن دین الله لا یعرف بالرجال ، بل بآیة الحق ، فاعرف الحق تعرف أهله ، إن الحق أحسن الحدیث ، والصادع به مجاهد وبالحق اخبرک فأرعنی سمعک ، وذکر کلاما طویلا ، حاصله الامر بالرجوع إلیهم ( علیهم السلام ) فی الاحکام ، وتفسیر القرآن ، وغیر ذلک .
ورواه المفید فی ( مجالسه ) عن علی بن محمد بن الزبیر ، عن محمد ابن علی بن مهدی مثله .
وسائل الشیعه – جلد ۲۷ – صفحه ۱۳۵
یک سال دیگر گذشت …
سالی پر از حرفهای داشته و نگفته. حرف هایی که کسی نیست پاسخ دهد …
—————————————
اردیبهشت: سفر عمره متاهلی با دانشگاه علم و صنعت
۲۲ خرداد: انتخابات دوره دهم ریاست جمهوری
۲۳ مرداد: ازدواج و شروع یک زندگی جدید
۸ اسفند: دفاع پایان نامه و یک قدم نزدیک شدن به خلاصی از دانشگاه
۱۸ اسفند: پایان دوره آموزشی غواصی در عسلویه
۲۳ اسفند: پیشنهاد یک کار جدید، تردید بین ماندن در شرکت یا کار در یک موسسه پژوهشی و انجام فعالیت آکادمیک
این نیز بگذرد …
نامه ۱۴ نهج البلاغه
و من وصیة له ع لعسکره قبل لقاء العدو بصفین
لاَ تُقَاتِلُوهُمْ حَتَّى یَبْدَءُوکُمْ فَإِنَّکُمْ بِحَمْدِ اَللَّهِ عَلَى حُجَّةٍ وَ تَرْکُکُمْ إِیَّاهُمْ حَتَّى یَبْدَءُوکُمْ حُجَّةٌ أُخْرَى لَکُمْ عَلَیْهِمْ فَإِذَا کَانَتِ اَلْهَزِیمَةُ بِإِذْنِ اَللَّهِ فَلاَ تَقْتُلُوا مُدْبِراً وَ لاَ تُصِیبُوا مُعْوِراً وَ لاَ تُجْهِزُوا عَلَى جَرِیحٍ وَ لاَ تَهِیجُوا اَلنِّسَاءَ بِأَذًى وَ إِنْ شَتَمْنَ أَعْرَاضَکُمْ وَ سَبَبْنَ أُمَرَاءَکُمْ فَإِنَّهُنَّ ضَعِیفَاتُ اَلْقُوَى وَ اَلْأَنْفُسِ وَ اَلْعُقُولِ إِنْ کُنَّا لَنُؤْمَرُ بِالْکَفِّ عَنْهُنَّ وَ إِنَّهُنَّ لَمُشْرِکَاتٌ وَ إِنْ کَانَ اَلرَّجُلُ لَیَتَنَاوَلُ اَلْمَرْأَةَ فِی اَلْجَاهِلِیَّةِ بِالْفَهْرِ أَوِ اَلْهِرَاوَةِ فَیُعَیَّرُ بِهَا وَ عَقِبُهُ مِنْ بَعْدِهِ
از سفارش آن حضرت است به سپاهیان خود ، پیش از دیدار دشمن در صفین
با آنان مجنگید ، مگر به جنگ دست یازند . چرا که سپاس خدا را حجّت با شماست ، و رها کردنشان تا دست به پیکار گشایند حجّتى دیگر براى شما بر آنهاست . اگر به خواست خدا شکست خوردند و گریختند ، آن را که پشت کرده مکشید و کسى را که دفاع از خود نتواند آسیب مرسانید ، و زخم خورده را از پا در میارید . زنان را با زدن بر میانگیزانید هر چند آبروى شما را بریزند یا امیرانتان را دشنام گویند ، که توان زنان اندک است و جانشان ناتوان و خردشان دستخوش نقصان . آنگاه که زنان در شرک به سر مىبردند مأمور بودیم دست از آنان بازداریم ، و در جاهلیّت اگر مردى با سنگ یا چوبدستى بر زنى حمله مىبرد ، او و فرزندانى را که از پس او آیند بدین کار سرزنش مىکردند . (ترجمه مرحوم دکتر شهیدی)
