ریشه در اعماق اقیانوس دارد شاید
این گیسو پریشان کرده بید وحشی باران
یا نه دریائیست گویی واژگونه بر فراز شهر
شهر سوگواران
هر زمانی که فرو می بارد از حد بیش
ریشه در من می دواند پرسشی پیگیر با تشویش
رنگ این شبهای وحشت را
تواند شست آیا از دل یاران
چشم ها و چشمه ها خشکند
روشنی ها محو در تاریکی دلتنگ
همچنانکه نامها در ننگ
هر چه پیرامون ما غرق تباهی شد
آه باران
ای امید جان بیداران
بر پلیدی ها که ما عمریست در گرداب آن غرقیم
آیا چیره خواهی شد
————————–
آهنگساز: محمدرضا شجریان
شعر: فریدون مشیری
می خواستم این پست رو دم رفتن بزنم، ولی دیدم اگه یه خورده زودتر باشه بهتره …
اگه خدا بخواد پونزدهم به همراه خانوم عازمیم، اول مدینه بعدش هم مکه. ایشالا فاطمیه اول تو مدینه ایم …
احساسم شبیه وقتیه که نزدیک ماه رمضون میشم و می بینم هیچ کاری نکردم. اینجاست که فقط ما می مونیم و کریم …
لبیک ذالمعارج
لبیک داعیا الی دار السلام
لبیک مرهوبا مرغوبا الیک
لبیک لا معبود سواک
لبیک
خیلی دوست دارم دوستانی که تجربه ای دارن و یا نظری دارن که این دم آخری به درد ما میخوره مضایقه نکنند.
این آهنگ رو هم که احمد ظاهر خونده خیلی باهاش حال میکنم …
ای قوم به حج رفته کجایید کجایید
توکل بر خدا …
