ببار ای بارون ببار
ببار ای بارون ببار
با دلم گریه کن، خون ببار
در شبای تیره چون زلف یار
بهر لیلی چو مجنون ببار ای بارون
دلا خون شو خون ببار
بر کوه و دشت و هامون ببار
دلا خون شو خون ببار
بر کوه و دشت و هامون ببار
به سرخی لبای سرخ یار
به یاد عاشقای این دیار
به داغ عاشقای بی مزار ای بارون
ببار ای بارون ببار
با دلم گریه کن، خون ببار
در شبای تیره چون زلف یار
بهر لیلی چو مجنون ببار ای بارون
ببار ای ابر بهار
با دلم به هوای زلف یار
داد و بیداد از این روزگار
ماه دادن به شبهای تار ای بارون
ببار ای بارون ببار
با دلم گریه کن، خون ببار
در شبای تیره چون زلف یار
بهر لیلی چو مجنون ببار ای بارون
دلا خون شو خون ببار
بر کوه و دشت و هامون ببار
دلا خون شو خون ببار
بر کوه و دشت و هامون ببار
به سرخی لبای سرخ یار
به یاد عاشقای این دیار
به داغ عاشقای بی مزار ای بارون
ببار ای بارون ببار
با دلم گریه کن، خون ببار
در شبای تیره چون زلف یار
بهر لیلی چو مجنون ببار ای بارون
با دلم گریه کن، خون ببار
در شبای تیره چون زلف یار
بهر لیلی چو مجنون ببار ای بارون
سلام
بابت وبلاگ دستت درد نکنه، ضمناً شعر می ذاری اسم شاعرش رو هم بنویس یه وقتی فکر می کنن خودت گفتی!(البته اونایی که هنوز از نزدیک ندیدنت)
شاعرش استاد علی معلم دامغانی هستند
قشنگه
“منم که دیده به دیدار دوست کردم باز/چه شکر گویمت ای کارساز بنده نواز”؟ بابا این قدر به فکر مایی یه کاری هم برای اون وکالت تام الاختیار بکن!
دمت گرم خیلی حال داد
و شجریان توی آلبوم شب، سکوت، کویر همین شعر رو خونده…